Siri i livet

Det vart 3.sundag i advent og 4.sundag i advent, eg reiste heim og det vart jul. Det går i rangling og god mat, snøver og spel. Eg nyt dagane. Dei siste i 2009. Eg er i ferd med å vinke farvel til nok eit år, og vil ynskje alle det beste i det komande. Mykje har hendt og mykje skal hende. Til lukke med det til meg og alle andre.

Allereie! Den starta fint med smilande egg og sol inn altandøra. Kaldt ute, lunka inne. Julemusikk og levande lys. Den heldt fram med skulearbeid, og eg kjenner meg lei no. Eg skriv om læringerfaringar av forskjellege observasjonsteknikkar og ser bilete av blomsterlause planter, livet i fjøra, sopp, tre og busker og småkryp i ferskvatn og skog. Innspurten er igong. Eg gler meg til han er over. Eg gler meg til 3. søndag i advent. Då er eg ferdig med pedagogikkoppgåve, artsprøve, dei to siste pedagogikkførelsingane i 09, matematikkveiledning, naturfagrapport, og praksisseminar.

Det skal verte uendeleg godt. Det var dagens djupe sukk…

Det er siste dagen i november. Praksis nærmar seg diverre slutten, og eit par veker med skule er like om hjørnet, før eg med fryd og gaman kan vende snuten mot min skjønne heim. Det er advent, og eg høyrer vakre pianotonar av Iver Kleive og førebur meg til den o store artsprøva eg skal ta om  vel ei veke. Når det er artsprøve må alle studentane (som skal opp, vel å merke) lære seg 118 ulike artar, for så å verte testa i 20 av dei. Kva for nokre 20 det vert vites ikke, så då er det 188 som må puggast. Det er frykteleg travelt, men midt i all frustrasjonen kom eg over noko eg fann særs interessant. Høyr no her:

Alle har nok sett det. Spytteklysene som heng på gras og strå om sommaren, og som for meg alltid har vore snegelspytt. Kanskje er det nokon som kallar det kjærringspytt eller trollspytt, det er visst ikkje uvanleg det heller. Men, når eg just nu, tok føre meg kvar einskild art på artslista mi, kom eg over ei gruppe artar som heiter “spyttsikade”. Dette var eit ukjent ord for meg, og eg ergra meg litt. Eg søkte på Internett, og fekk opp eit bilete av ei plante. Eg ergra meg litt til, for denne artsgruppa stod under SMÅKRYP PÅ LAND, og planter er så vidt eg veit ikkje kvalifiserte for ei sådan plassering i biologiens naturfaglege univers. Eg konkluderte med at eg måtte lese det som stod om biletet. Då viste det seg at det var såkalla snegelspytt  på den planta som var på biletet, og at snegelspytt slettes ikkje er snegelspytt i det heile. Spyttet som så lekkert heng på graset om sommaren er det spyttsikadene som har hengt der, for å vare larvene sine. Dei legg egga sine i denne spytteklysa, og når larvene kjem ut, er spyttet stivt på utsida, og dei kan leve inni der og kose seg med næring frå planta. Det må også nemnast at det er ikkje mange som har sett spyttsikader. Dei kan ikkje lage lyd, og er bittesmå.

Kult dyr!

Eg har tid. God, god tid enkelte dagar. Eg set meg ned ved pulten på romet, og har planar om å gjere noko. Eg har lyst og eg har tid. Eg kan velje fritt. Skrive didaktiske planar over aktivietar som skal gjerast, lese nyttige ting om kvardagen min, byrje å lage dispsisjon over diverse oppgåver som snart skal inn, reflektere over eigne erfaringar, planlegge samlingar, analysere observasjonar, skrive praksisforteljingar…eg kan halde fram i lange tider med oppramsing. Eg har vore klar over alt som skal gjerast heilt sidan eg tok til på FØU i haust. Det er praksisrealtert alt saman. I morgon har eg vore i praksis i fire veker, og eg har ikkje gjort ein døyt.

Eg har lyst. Eg har tid. Men eg får det ikkje til. Eg spør meg sjølv om det er kjekkare å sitje her åleine og sjå i veggen, enn å sitje her åleine og lære noko interessant. Eg svarar nei, men gjer ikkje noko med det.

Det er litt rart.

Eg kan forsikre om at det kjende Bergensveret er attende, no berre med storm som ein bonus.  Mørketida er komen, og dagane mine er prega av bleieskift, tørking av tårer og snørrete naser, og formidling av grunnleggande ferdigheiter som eting og gåing. Eg er i praksis i småttisavdeling, og for dei som har tenkt å seie “åååå, kor koseleg då!”, ikkje gjer det. Det er stressande og veldig utfordrande. Deretter koseleg. Kroppen vert utsett for svært nytt arbeid, noko som har ført til at den ikkje fungerer som den skal. Ryggmargen er ute av drift, og det går utover nattesøvnen. Det er oppgåver som skal gjerast i alle fag, og alle situasjonar skal observerast. Så kan eg seie kva som er koseleg. Det som er koseleg er når ein eittåring somnar i armane mine, eller når han kjem stabbande mot meg så fort han greier, og kastar seg i armane mine. Det er koseleg å ta dei på fanget når dei nettopp har vakna, og det einaste dei vil, er å sitje på fanget. Og så er det koseleg å sitje igjen ved matbordet saman med den siste toringen, og ha lange samtalar om til dømes mjølk.

Resten av energien min bruker er til å glede meg til jul. Det er det som held meg oppe i tunge tider. Eg har funne ut kva for juleplater eg ynskjer meg, og korleis me skal pynte i Hordagaten. Eg veit at min siste dag i praksis er 4.desember, og at min siste dag på Landås er 11.desember, og at den siste oppgåva skal inn 18.desember (evt.aller helst lenge før, dersom eg vert ferdig). Eg gler meg til alt som har med jul å gjere. Hurra, det er berre ein månad til advent.

For ein post! Unnskyld meg.

Det skjer ikkje ofte. Faktisk har det aldri skjedd før, etter at eg flytta til Bergen. Det er ei fryd for sjela når det skjer, og synet på livet vert med eitt tre hakk lysare. Det har vore opplett så lenge at det ikkje berre er ein tørr flekk på vegen. Nei, heile vegen er tørr. All asfalt er lys grå, og ein kan hå på seg fine haustklede når ein er ute. Hue, skjerf og fin jakke. Og støvlettar. Ikkje støvlar nei, støvlettar.

I tillegg er det tre gruppearbeid som forsvinn ut av verda om to dagar, og ei Siri som forsvinn ut i praksis om ei veke og to dagar. Det vert ikkje beymringsfritt eller avslappande i det heile, men det vert spenning i kvardagen.

Det er rart kva tørr asfalt kan gjere med tilveret.

Kva skal ein gjere når ein veit at det er minst 10 skulerelaterte aktivitetar som burde vore gjorde, men hjernen berre ikkje vil samarbeide? Kva skal ein gjere når det er kaldt i alle rom utanom stova? Kva skal ein gjere når det faktisk aldri sluttar å regne? Kva skal ein gjere når Sarah Mclachlan syng om jul, og ein veit at før det kan verte jul, må alle dei 10 skulerelaterte aktivitetane gjerast, pluss minst 20 til? Kva skal ein gjere når det ein faktisk får gjort av skulearbeid ikkje strekk til, og må gjerast på nytt? Kva skal ein gjere når det er så lenge sidan ein vaska romet at det er eit heilt dagsarbeid å få det gjort? Kva skal ein gjere når ein rett og slett mistar sosiale behov, og ein ikkje har noko imot å vere inne i eigen sofa kvar dag? Kva skal ein gjere når ein er så emosjonell at X-faktor utløyser både tårer, hikst og snufs? Kva skal ein gjere når ein etter to månader enno ikkje har kome seg etter studiestart-sjokket? Kva skal ein gjere når ein veit at det ein har starta på, kjem til å vare i tre år med stigande intensitet, og ein allereie aller helst berre vil sitje i ein viss heim, ein ein viss lenestol, med ein viss katt på fanget?

Eg berre spør.

Er det slik at det er lov å glede seg til jul no? For eg gjer det. Heilt intenst mykje faktisk. Ådu og du og hjelpe meg kor eg gler meg.  Kanskje er det fordi eg sit inne  med kveikte stearinljos i kvar ei krå og høyrer på sjelepleiande fiolinmusikk medan regnet høljar ned utanfor og himmelen berre vert gråare og gråare? Det er velsigna greitt å sitje inne når det er slik eit pøseregn. Det einaste problemet som tærar litt på samvitet mitt, er at eg eigentleg ikkje skal sitje inne no. Eg er eigentleg på veg til skulen der eg eigentleg deltek på orientering om oppgåveskriving, etter at eg eigentleg har hatt møte med gruppa mi om dei tre gruppearbeida med har på g. Men grunna ein kommunikasjonsfeil fekk eg aldri med meg at me skulle møtast, denne gruppa. Og ettersom den orienteringa er frivilleg, og ettersom regnjakka mi er totalt ubrukeleg, såg eg det som uaktuelt å gå ut. Så no sit eg her. Åleine og gler meg til jul. (Eg trur at eg måtte overtyde meg sjølv om at det ikkje var noko gale i å droppe dagens gjeremål. Difor skriev eg det her. Det hjalp litt.)

Det har vore helg, og no er det veke igjen. Når denne veka er nesten slutt, skal eg reise heimatt. Eg skal heimatt i 85års dag og 70års dag. Då skal eg ha på fine kle og nyte livet. Eg gler meg til det også eg.

No vurderer eg å stikke inn til bystasjonen og kjøpe regnjakke. Eg trur det er litt lurt å ha.

I  dag hadde eg pedagogikk for første gang. Eg har pedagogikk frå 1210 til 1520 kvar fredag, og eg kjenner at det kan verte interessant. Etter at eg hadde hatt pedagogikk frå 1210 til 1520 gjekk eg rett til sentrum, og det er faktisk eit godt stykke. Eg møtte Jorunn på vegen, og ferda gjekk først til G-sport. Der kjøpte eg innesko, og målretta heldt me fram til Studentsenteret. På studentsenteret har dei mykje rart. Treningssenter mellom anna. Eg gjekk til resepsjonen og sa “eg vil gjerne verte medlem.” Så vart eg det. Som stolt medlem av Sib idrett gjekk eg vidare, og fekk skifta til fitnessantrekket mitt. Eg var klar for Bosu. Bosu er trening på ein halv ball. Det hende nokre gongar i løpet av dei tre kvartera inne i den salen, at eg tenkte heilt seriøst at min siste time var komen. Eg trente musklar som tydelegvis ikkje har fått så mykje merksemd før, for det var verkeleg heilt grusomt ei stund. Men etterpå var det så kjekt at! No har eg betalt mykje pengar for å få eit treningskort. Det er bra trur eg, for då vert det kanskje litt lett å bruke det. Eg har sansen for fritidsaktivitetar.

Tjohopp og hei, kaffitid! Det er forresten veldig lurt å ha ein moccamaster i leiligheita, for dei som måtte lure.

Eg bur i Bergen. Det er igrunnen fint det. Me har allereie fire potteplanter og to bukettar i stova. Det er ikkje måte på kor heimekoseleg me har det. Me et som regel middag ilag, og me passar på å gå nok av både fisk og grønsaker. Det går så det susar i Hordagaten rett og slett.

Så var det skulestart då…i går for min del. Eg var siste kvinne til pers av oss fire her. Eg møtte i Grieghallen og var ved godt mot. Eg er framleis ved godt mot, men eg kjenner at det skal verte godt å vere ferdig med denne startprosessen. Det er så umenneskeleg slitsamt å få så mykje informasjon om så mange nye ting, samtidig som ein liksom skal verte kjende med dei folka ein liksom skal samarbeide med dei neste tre åra! Og så går eg så mykje att og fram når eg bur i by! Frå Hordagaten til Landås, frå Landås til Hordagaten, frå Hordagaten til sentrum, rundt omkring i sentrum, frå sentrum til Hordagaten, og boms ned på ein stol. Eg kjem til å få bein av stål etterkvart.

Men eg er som sagt ved godt mot. Me fekk møte alle dei lærarane me skal ha i dag, og dei verkar veldig kjekke. Og så fekk me timeplan. Den var enkel og grei. Ein dag med matte, ein dag med forming, ein dag med naturfag, ein dag med fysisk fostring, og ein dag med pedagogikk. Bli kjent-tur neste veke, og sju veker praksis før jul. Heseblesande, men eg trur nok det vert kjekt ja.

Det er mykje nytt i livet mitt for tida, og eg vil gjerne skrive detaljert om alt som er, men det kan eg ikkje, for det vert så altfor mykje og altfor uinteressant. Men det viktigaste er at eg har det bra. Eg er gåen, men eg har det veldig bra, og dessutan har eg kjøpt meg nokre heilt utruleg flotte støvlar. No er det nesten slik at eg håpar det vert regn, slik at eg kan bruke dei. Eg kjem attende med meir om mitt nye liv i Bergen. Bilete av den skjønne bupelen skal også publiserast etterkvart, men dette for greie seg for i dag.

Takk og farvel!